دوره 1394، شماره 127 - ( 7-1394 )                   جلد 1394 شماره 127 صفحات 24-31 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


چکیده:   (4077 مشاهده)

قراردادهای خدماتی، چارچوبی قراردادی هستند که از سوی بعضی از دولتهای میزبان برای جذب دانش فنی و سرمایهی شرکتهای بینالمللی نفت، بدون اینکه مجبور به واگذاری میدان و حق تولید نفت به این شرکتها شوند، بهکار میرود. مقاله حاضر به بررسی نظام مالی قراردادهای خدماتی در حوزهی بالادستی نفت در دو کشور تولیدکنندهی نفت اوپک، ایران و ونزوئلا، میپردازد. در این راستا انواع قراردادهای خدماتی برگزیده هر دو کشور بررسی و به تفاوتهای این قراردادهای خدماتی با یکدیگر پرداخته شده است. بررسی قراردادهای خدماتی در دو کشور ایران و ونزوئلا نشان میدهد که نگرانیهای حاکمیتیِ دو کشور و محدودیتهای قانونیِ موجود در دوره زمانی انعقاد قراردادهای خدماتی از یکسو و نیاز به جذب سرمایهگذاری و دانش فنیِ شرکتهای بینالمللی از سوی دیگر موجب شده است که تمایل برای تنظیم قراردادهای خدماتی افزایش پیدا کند. با این حال، این قراردادها در دو کشور از نقاط تمایزی برخوردار میباشند که این تفاوتها را میتوان در موضوع قرارداد، طول مدت قرارداد، نحوه تعیین سقف هزینه و نحوهی سهمبریِ شرکتهای نفتی از نفت استخراجی از میادین مشاهده نمود.

متن کامل [PDF 440 kb]   (3779 دریافت)    
نوع مطالعه: كاربردي |
دریافت: 1394/11/24 | پذیرش: 1394/11/24 | انتشار: 1394/11/24

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.