دوره 1394، شماره 126 - ( 6-1394 )                   جلد 1394 شماره 126 صفحات 31-38 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


معاونت برنامه ریزی و نظارت بر منابع هیدروکربوری وزارت نفت
چکیده:   (5968 مشاهده)

بررسی متن یازده مادهای تصویب شدهی هیأت وزیران در خصوص چارچوب کلی قراردادهای توسعهی میادین نفت و گاز ایران (IPC) حاکی از آن است که چارچوب کلی استفاده شده، شباهت بسیاری با نظام الگوی قراردادهای خدماتی عراق دارد. در این مقاله نقاط قوت و ضعف قراردادهای عراق بررسی و با چارچوب کلی قراردادهای IPC مقایسه شده است. همچنین در پایان راهکارهایی جهت درج در جزئیات قراردادهای IPC برای حداکثرسازی منافع کشورمان ارائه شده که برخی از مهمترین آنها عبارتند از: پاداش تولید درنظر گرفته شده برای شرکتهای پیمانکار علاوه بر مرتبط بودن با مقدار تولید، باید به زمانبندی اجرای پروژه، درصد تحقق اهداف ارائه شده در زمان برگزاری مناقصه و همچنین سطح فنآوری و عملیات مورد استفاده برای افزایش یا نگهداشت توان تولید نیز بستگی داشته باشد. همچنین اگر شرکتهای خارجی بیش از 51 درصد از توان داخلی استفاده کنند، مقداری از آن درصد در بازههای مختلف بهعنوان پاداش این شرکتها پرداخت شود. پیشنهاد دیگر مشخص کردن حداقل کار و سرمایهگذاری در هر مرحله از طول عمر میدان است. ضمن اینکه زمان و مقدار بازگشت سرمایه نباید بهنحوی تنظیم شود که شرکتهای پیمانکار نسبت به هزینههای عملیاتی و نرخ افت تولید در سالهای پایانی قرارداد که نیازمند اجرای طرحهای متعدد نگهداشت توان تولید و افزایش ضریب بازیافت است بیتفاوت باشند.

متن کامل [PDF 553 kb]   (11362 دریافت)    
نوع مطالعه: كاربردي |
دریافت: 1394/10/6 | پذیرش: 1394/10/6 | انتشار: 1394/10/6

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.