دوره 1397، شماره 157 - ( 6-1397 )                   جلد 1397 شماره 157 صفحات 68-72 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


1-
2- پژوهشگاه شیمی و مهندسی
چکیده:   (1032 مشاهده)
تولید آب یکی از مشکلات عمده فنی، زیست محیطی و اقتصادی در ارتباط با تولید نفت و گاز در بهره برداری و توسعه میادین هیدروکربنی است که میتواند عمر تولید چاه های نفت و گاز را محدود کرده و موجب مشکالت زیادی ازجمله خوردگی لوله ها و تجهیزات، مهاجرت ذرات و بارگذاری هیدرواستاتیکی گردد. عملیات تزریق ژلپلیمر یکی از مؤثرترین روش های کنترل تولید آب مخزن میباشد. در این پژوهش به علت وجود مشکالت زیست محیطی پلیمرهای سنتزی و از طرفی زیستتخریبپذیر و زیستسازگار بودن پلیمرهای طبیعی، از بیوپلیمر زانتان برای تشکیل ژلپلیمر مناسب جهت کنترل تولید آب استفاده شده است. همچنین عملکرد هیدروژلهای پایه زانتان در شرایط مخازن نفتی از جمله دما، pH و شوری، بررسی و تأثیر این عوامل بر پایداری، زمان بندش و گرانروی هیدروژلهای پلیمری مطالعه شده است. با استفاده از تستهای بطری، زمان بندش و مدتزمان پایداری هیدروژلها بررسی و با استفاده از آزمونهای رئولوژی، استحکام ساختاری هیدروژلهای بر پایه زانتان در برابر شوری، 1 سبب افزایش زمان بندش و همچنین افزایش دما و pH اندازهگیری شد. نتایج نشان میدهد که افزودن نمک کلرید سدیم پایداری هیدروژلها تا 64 روز شده و همچنین تغییر pH سبب کاهش پایداری هیدروژل ها میگردد. افزون بر این، افزایش دمای هیدروژل ها تا دمای C°90 سبب کاهش زمان بندش و همچنین کاهش پایداری هیدروژلهای برپایه زانتان تا حدود 2 روز میشود.
متن کامل [PDF 448 kb]   (440 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: ۱۳۹۷/۷/۳ | پذیرش: ۱۳۹۷/۷/۳ | انتشار: ۱۳۹۷/۷/۳