دوره 1396، شماره 142 - ( 2-1396 )                   جلد 1396 شماره 142 صفحات 79-86 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


چکیده:   (1331 مشاهده)

بسیاری از بزرگترین میادین نفتی دنیا کربناته هستند که اکثر آنها بهطور طبیعی نفتدوست میباشند. روشهای متداول ازدیاد برداشت نفت در این مخازن بازده کمتر از 10 درصدی دارد. بنابراین ازدیاد برداشت ازآنها نیازمند توسعهی فنآوریهای جدید است؛ یکی از روشهای جدید بهبود و افزایش ازدیاد برداشت از مخازن استفاده از نانوذرات جهت تغییر ترشوندگی سنگ از نفتدوست به آبدوست است که سبب تسهیل فرآیند جداسازی سیال هیدروکربنی از سنگ مخزن شده و تولید را افزایش میدهد. این پژوهش اثر نانوذرات TiO2 و SiO2 اصلاح شده بر تغییر ترشوندگی سنگ مخزن کربناته را بررسی میکند. برای این منظور در ابتدا نانوذرات اکسید تیتانیوم و سیلیکا بهروش سل ژل سنتز شده و برای بهبود خواص آبدوستی آنها از اتصال عاملی و سرمایش بعد از اتمام هیدرولیز استفاده شده است. ساختار نانوذرات سنتز شده با استفاده از میکروسکوپ الکترون روبشی2 (SEM) بررسی گردیده است. نانوذرات TiO2 و SiO2 سنتز شده بهترتیب قطرهای 35 و 20 نانومتر دارند. سپس با استفاده از این نانوذرات نانوسیالاتی با غلظتهای مختلف تهیه شدهاند و زاویهی تماس قطرهی نرمال هپتان با سنگ در حضور آب قبل و بعد از قراردادن سنگها در نانوسیال اندازهگیری شد. نتایج نشان داد که در ابتدا زاویهی تماس نرمال هپتان با سنگ صفر درجه است و پس از قراردادن سنگ در نانوسیال SiO2 اصلاح شده با غلظتهای 033/0، 07/0 و 33/0، زاویهی تماس بهترتیب تا ˚123،˚125و˚155 تغییر کرده و پس از قراردادن سنگ در نانوسیال TiO2 اصلاح شده با غلظتهای مشابه زاویهی تماس بهترتیب تا ˚151، ˚135 و˚115 تغییر کرده است؛ بنابراین نانوذرات مذکور توانایی تغییر ترشوندگی سنگ کربناته از حالت نفتدوست به آبدوست را دارند و میتوانند جهت ازدیاد برداشت نفت بهکار روند.

متن کامل [PDF 588 kb]   (1247 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: ۱۳۹۶/۲/۲۰ | پذیرش: ۱۳۹۶/۲/۲۰ | انتشار: ۱۳۹۶/۲/۲۰